Ад мары да рэальнасці — адзін крок

Многія хлапчукі мараць стаць вайскоўцамі. Ратная справа дамінуе. Натхняючыся прыкладам родных і знаёмых у пагонах, творамі пра Вялікую Айчынную вайну, юнакі мараць апынуцца ў шэрагах абаронцаў Айчыны. Для адных гэтая мара так і застаецца марай дзяцінства, другія вырашаюць яе ажыццявіць.

Владислав-Макоед-(1)-watermarked.jpg

Вядучая ваенная вышэйшая навучальная ўстанова краіны — Ваенная акадэмія. Там на факультэце сувязі і аўтаматызаваных сістэм кіравання вучыцца Уладзіслаў Макаед з Салігорска. І не проста вучыцца, а з'яўляецца прыкладам для астатніх курсантаў: Уладзіслаў лідзіруе ў рэйтынгу факультэта па паспяховасці.

Бацькі Уладзіслава працуюць у сіс­тэме адукацыі. Мама, Наталля Мікалаеўна, — настаўніца хіміі. А тата, Сяргей Раманавіч, — выкладчык фізічнай культуры. Вопытныя педагогі сур'ёзна займаліся навучаннем сына, рыхтавалі яго да паступлення ў вну. А выбар будучай прафесіі Уладзіслаў зрабіў самастойна.

Пасля заканчэння сярэдняй школы № 1 горада Салігорска Уладзіслаў вырашыў паступіць менавіта ў Ваенную акадэмію, разумеючы, што яна з'яўляецца цэнтральным звяном у сістэме ваеннай адукацыі нашай краіны.

— Паступіць было складана, — падзяліўся Уладзіслаў. — Акрамя цэнтралізаванага тэсціравання, трэба было прайсці прафесійна-псіхалагічны адбор, паглыб­леную медыцынскую камісію і здаць нарматывы па фізічнай падрыхтоўцы. Хваляваўся, перажываў, але здолеў узяць сябе ў рукі і справіцца з усімі цяжкасцямі на шляху да мары.

Бацькі станоўча паставіліся да выбару Уладзіслава. А праз некалькі год за братам пайшла сястра Уладзіслава — Вераніка. Яна таксама вырашыла звязаць

сваё жыццё з сілавымі структурамі і паступіла ў Інстытут памежнай службы Рэспублікі Беларусь. Зараз яна — курсант 3‑га курса. І ні разу не засумнявалася ў сваім выбары.

— Сын у 10‑м класе вырашыў паступаць

у Ваенную акадэмію, — распавёў Сяргей Раманавіч. — Мы падтрымалі яго, бо ён абраў высакародную прафесію. Таксама падтрымалі і дачку, якая ўзяла прыклад з брата. Ганарымся нашымі дзецьмі і вельмі рады за іх. А для нас няма нічога лепшага, чым бачыць сваіх дзяцей шчаслівымі.

Паступіць у Ваенную акадэмію нялёгка. Але і для тых, хто справіўся з гэтай задачай, складанасці не заканчваюцца. Кожны афіцэр павінен быць прафесіяналам сваёй справы. Такімі не нара­джаюцца, такімі становяцца. Дзякуючы ўпартай працы над сабой, шматлікім заняткам, палявым выхадам і іншым элементам штодзённага курсанцкага жыцця.

— Вучыцца на нашым факультэце няпроста, — падзяліўся Уладзіслаў. — Трэба быць гатовым да сур'ёзнай фізічнай падрыхтоўкі, нясення дзяжурстваў, строгага і дакладнага выканання распарадку дня… Усё гэта спачатку нязвыкла, а таму складана. Але з часам адаптуешся і ўцягваешся ў такі рытм жыцця. За маімі плячыма — пяць гадоў на факультэце. І я не шкадую ні аб адным дні, праведзе­ным у Ваеннай акадэміі.

Апынуўшыся ў курсанцкім страі, Уладзі­слаў з першых дзён адчуў, што такое ваенная рамантыка. Але самае цікавае з ім здарылася на курсе пачатковай ваеннай падрыхтоўкі.

— Так званая абкатка танкам на палігоне — гэта адзін з самых запамінальных момантаў у маім жыцці, — распавёў хлопец. — Не перадаць словамі, што адчуваеш, калі апынаешся пад грозным сталёвым волатам! Але трэба супакоіцца і прайсці гэтае выпрабаванне. Дакладна скажу: характар ​​яно загартоўвае цудоўна!

Не менш важным у жыцці Уладзіслава быў момант прыняцця Ваеннай прысягі, калі перад роднымі, блізкімі і сябрамі ён прамавіў словы свяшчэннай клятвы на вернасць Беларусі і яе народу.

— Гэта быў вельмі сімвалічны момант, — адзначыў Уладзіс­лаў. — Прайшло ўжо амаль пяць гадоў, але я да гэтага часу памятаю той дзень. Напэўна, толькі тады я ўпершыню зразумеў, што мая мара спраўдзілася. І наперадзе — шмат новага, нязведанага і цікавага.

З моманту паступлення хлопец марыў стаць удзельнікам парада войскаў Мінскага гарнізона. І гэтая мара збылася. Прычым двойчы…

— Два разы мне выпаў гонар стаць часткай важнай дзяржаўнай падзеі, — распавёў вайсковец. — Не перадаць словамі тыя эмоцыі, што я адчуў. Гэта вялікая адказнасць. Але ў той жа час — гонар за сябе і сваю краіну. Зразумець гэтыя эмоцыі могуць толькі тыя, хто іх зведаў.

Кожны дзень у Ваеннай акадэміі праходзіць насычана. Курсанты атрымліваюць шмат карыснай інфармацыі, адпрацоўваюць тэорыю на практыцы, удзельнічаюць у розных спартыўных спаборніцтвах, навуковых канферэнцыях…

У вольны час Уладзіслаў любіць май­страваць розныя прылады. А яшчэ займаецца спортам і шмат чытае.

— Люблю чытаць кнігі пра вайну, — падзяліўся вайсковец. — У іх я знаходжу шмат мудрых думак, пранікаюся ваеннай гісторыяй. Чытанне пашырае кругагляд, дазваляе думаць, вучыць глыбей глядзець на многія рэчы. Я лічу, што афіцэр павінен быць дасведчаным, а гэтага нельга дасягнуць без любові да літаратуры. А яшчэ ўпэўнены, што паўсядзённым заняткам кожнага вайскоўца павінен быць спорт. Я займаюся ім комплексна, не аддаю перавагу канкрэтнаму віду. Хачу быць і хуткім, і моцным, і вынослівым, і здаровым.

Уладзіслаў — выдатнік вучобы, мае высокія адзнакі па ўсіх прадметах. І ўсё дзякуючы працавітасці і велізарнаму жаданню ўдасканальваць прафесійную падрыхтоўку.

— Я стараюся ўдзельнічаць у разнастайных алімпіядах і спаборніцтвах, — распавёў Уладзіслаў. — Не раз займаў прызавыя месцы на розных міжуніверсітэцкіх канферэнцыях, алімпіядах па прадметах навучання. У маёй скарбонцы шмат грамат, дыпломаў і іншых узнагарод. Заўсёды прыемна атрымліваць іх. З гонарам паведамляю пра свае поспехі бацькам. Каб ведалі, што правільна выхавалі сына.

Дасягненні Уладзіслава Макаеда не застаюцца незаўважанымі. Ён рэгулярна атрымлівае заахвочванні і чуе словы падзякі ад камандзіраў.

— Уладзіслава адрознівае адказ­насць і ініцыятыўнасць, — падзяліўся намеснік камандзіра батальёна курсантаў факультэта сувязі і АСК па ідэалагічнай рабоце капітан Юрый Плаксіцкі. — Ён займае актыўную жыццёвую пазіцыю, удзельнічае ў розных спаборніцтвах, канферэнцыях, алімпіядах. І сваім прыкладам натхняе малодшых таварышаў, задае высокую планку паспяховасці ўсяму факультэту. Я не сумняваюся, што ў будучыні ён стане першакласным прафесіяналам. І мы будзем ганарыцца такім выпускніком.

Таццяна Грыгаран, фота аўтара

«Парус» цвета хаки
Традиции и новации
Архив выпусков