«Мястэчка. Вандроўкі. Успаміны»

Пад такой назвай у сталічнай мастацкай галерэі «Артель» праходзіла сумесная выстава гарадзенцаў Аляксандра Сурава і Чэслава Сташко.

113_26.jpg

Даведка

Аляксандр Сураў — выпускнік легендарнай «Глебаўкі», працуе ў галіне жывапісу, графікі, інсталяцыі, дызайну. На яго рахунку — больш за 30 персанальных выстаў, сцэнаграфічныя працы, адзначаныя прэміямі.

Чэслаў Сташко атрымаў юрыдычную адукацыю, але захапіўся фатаграфіяй. Аддае перавагу студыйнаму і жанраваму партрэту. З творчымі экспедыцыямі наведаў больш за 30 краін свету.

Жывапіс арганічна дапаўнялі фотаздымкі, інсталяцыя дапамагала раскрываць канцэпцыю выставы. Ключавое слова — настальгія… Настальгія па страчаным, па тым, што няўмольна адыходзіць у нябыт.

Віхуры падзей неаднаразова змянялі лёсы беларусаў. Войны вымушалі лю­дзей пакідаць свае хаты і адпраўляцца ў невядомую далеч. І калі ў прыродзе птушкі вяртаюцца ў свае гнёзды, знаходзяць іх цэлымі і выводзяць патомства, то далёка не кожная сям’я змагла вярнуцца ў родную хату. Шмат нечаканасцей рыхтавала дарога ў ліхалецце… На радзіме заставаліся сцены, якія займалі іншыя людзі, па-свойму наладжвалі побыт. І толькі муры памяталі былых гаспадароў.

Чамадан — сімвал падарожжаў, чалавечай міграцыі на зямлі ў пошуках прыдатнага для жыцця месца. За кожным чамаданам — лёс чалавека, багаты на драматычныя павароты і калізіі…

Адыходзіць у нябыт і такое паняцце, як мястэчка. Мястэчка ў свой час займала прамежкавую пазіцыю паміж вёскай і горадам. Асноўнымі заняткамі большай часткі жыхароў былі рамяство і гандаль. Натуральна, што ў цэнтры мястэчка існавала гандлёвая плошча, якая акумулявала вакол сябе пункты гандлю, грамадскага харчавання, культавыя збудаванні, адміністрацыйныя пабудовы.

Дзякуючы гандлю, абароту фінансаў, рамёствам у мястэчку фарміраваўся своеасаблівы побыт, прысутнічаў мультыкультуралізм, прадстаўнікі розных нацыянальнасцей мірна суіснавалі. Шмат вядомых людзей выйшла з мястэчак. Разляцеўшыся па свеце, яны сваёй дзейнасцю праславілі і праслаўляюць сваю малую радзіму.

113_20.jpg

113_21.jpg

Жывапісныя палотны адлюстроўваюць моманты існавання беларускіх мястэчак: вось — вялікая плошча ў атачэнні двухпавярховых дамоў, на першым паверсе якіх працуюць крамы. Вось — сустрэча, верагодна, партнёраў, якія абмяркоўваюць умовы будучай узаемавыгаднай дамовы… Вось — падлетак, які выедзе з мястэчка, каб атрымаць грунтоўную адукацыю, пабачыць свет.

113_22.jpg

113_24.jpg

113_23.jpg

113_25.jpg

Юрыдычна мястэчкі перасталі існаваць у канцы 30‑х гадоў ХХ стагоддзя. Толькі вясковыя старажылы зараз могуць сказаць кшталту «схадзіць у мястэчка», моладзь жа скажа інакш. Прыгожае даўняе мяккае слова «мястэчка» замянілася сучасным ракатлівым «аграгарадок».

Кола часу немагчыма раскруціць у адваротны бок, але памятаць пра свае карані, пра сваіх продкаў вельмі важна, бо гэта той падмурак, які дазваляе нам трывала стаяць на нагах зараз і ўпэўнена гля­дзець у будучыню.

Кацярына Іванова, фота аўтара

Объявление о проведении конкурса на замещение...
Серебро с золотым отливом
Архив выпусков