Родны край кліча ў падарожжы

Вось і надышоў апошні месяц лета… Знаёмыя, радня, суседзі па чарзе з захапленнем расказваюць, дзе хто быў. Што бачыў і чуў, пра што даведаўся. І часцей за ўсё — пра замежжа, пра далёкія краіны, заморскія краявіды.

Не скажу, што мне гэта нецікава: сам у юнацтве марыў свет пабачыць. І, трэба сказаць, паглядзець давялося… У асноўным — праз ветравое шкло ваеннага аўтамабіля, акно цягніка ці аўтобуса падчас шматлікіх камандзіровак, а яшчэ — праз ілюмінатар самалёта напрамку Мінск — Чыта, калі служыў у Забайкальскай ваеннай акрузе.

Не скажу, што «вывучэнне наваколля» адбылося ў мяне толькі пад уплывам колеру хакі. Тое-сёе давялося пабачыць і па-за межамі службы ў войску. Аднак падчас адпачынку з утульных і вельмі еўрапейскіх Чэхіі і Славакіі, тым больш з далёкага Забайкалля заўсёды імкнуўся як найхутчэй трапіць у родную Беларусь. Таму прызвычаіўся водпуск праводзіць на радзіме, прычым часцей за ўсё на малой радзіме — сваёй і жонкі. У першую чаргу — каб пабачыцца з роднымі, дапамагчы ім, нетаропка пагутарыць у вольную часіну, наведаць дзядзькоў і цётак, пабачыць пляменнікаў, што, як кажуць, растуць нібы на дражджах.

белар Стоўнхэндж.jpg

Звычка пазнаваць у першую чаргу свой край засталася на ўсё жыццё. Удалося шмат дзе пабываць, нямала пабачыць. З дзецьмі, якія з-за службы бацькі былі пазбаўлены магчымасці грунтоўна пазнаёміцца з роднай краінай, разам падарожнічаць, на жаль, не атрымліваецца. Затое цяпер у блізкія і не толькі мясціны адпраўляемся з унукамі. Полацк і Гродна, Нясвіж і Камаі (Пастаўскі раён), Мір і Жыровічы, Дудуткі… Усяго не пералічыш, але шмат месцаў пакуль што не наведана, не пазнана.

Падрастаюць малодшыя ўнукі. Самы меншы ў верасні стане першакласнікам, ужо спрытна цісне на кнопкі смартфона і камп'ютэра. Але ж віртуальна з радзімай па-сапраўднаму не пазнаёмішся. Для гэтага трэба зведаць пругкасць азёрнай хвалі, надыхацца водарам бору, знайсці баравік, пабегаць па лузе навыперадкі з матылькамі ці лагодным ветрыкам… Мы ўжо абследавалі ваколіцы Узды, дзе жыве дачка з сям’ёй. Наведалі сядзібна-паркавы ансамбль Завішаў у Кухцічах, у планах — вёска Наднёман Уздзенскага раёна, дзе сапраўдным цудатворцам у розных галінах навукі і практыкі праявіў сябе Якуб Наркевіч-Ёдка (унукі як раз жывуць на вуліцы, якая названа ў гонар нашага знакамітага земляка).

CIMG2724.jpg

А што паказаць унукам у сталіцы? Вядома, нямала залежыць ад жадання дзядулі і бабулі. Таму мы з жонкай вырашылі спачатку ўзнавіць тое, што самі ведаем, паглядзець даўно бачанае і… накіраваліся у «Парк камянёў» — помнік прыроды рэспубліканскага значэння. Там можна не толькі прыемна правесці не адну гадзіну на вольным паветры, але і значна папоўніць веды пра родны край. Увагу наведвальнікаў прыцягваюць самыя розныя па форме, колеру, прызначэнню камяні, сабраныя з усіх куткоў Беларусі. На спецыяльных банерах — легенды, паданні, звязаныя з валунамі. Тут адначасова можна азнаёміцца з геаграфіяй, мінералогіяй, гідраграфіяй, міфалогіяй роднага краю.

У бліжэйшы час мы збіраемся наведаць старажытны Брэст. Па-першае, даўнавата там былі, а па-другое (галоўнае!) — горад хутка будзе святкаваць сваё 1000-годдзе. Мяркуем, там будзе што паглядзець!

Палкоўнік у адстаўцы Усевалад Танана, фота аўтара

Щучинцы готовы служить
Поздравление начальника Генерального штаба...
Архив выпусков